Motivatie
Door Teun Aalbers, promovendus op de afdeling geriatrie van het Universitair Medisch Centrum St Radboud te Nijmegen.
‘Het leven is niet altijd feest’. Hoe vaak ik die uitspraak in mijn jeugd voorbij heb horen komen als ik weer eens iets van mijn ouders wilde wat voor geen goud ging gebeuren. Ik moest dan maar net de motivatie op kunnen brengen om iets nieuws te verzinnen waarmee je ze kon bestoken. Of toch niet? Had je daar iets van twijfel in de stem gehoord? Was het misschien toch mogelijk om hier een overwinning uit het vuur te slepen? Misschien als ik snel ben…
Afgelopen weekend mocht ik mijzelf trakteren op een ‘tja, het leven is niet altijd feest’. Aartsvijand van dienst: De Groene Amsterdammer van week 36. Een heel magazine vol met artikelen die de vloer aanveegden met de opkomst van het internet en de grond gelijk maakten waar in mijn gedachte nog een schitterend luchtkasteel stond voor het wereldwijde web als platform voor gedragsverandering.
Wat betekent vriendschap nog als je vijftienhonderd vrienden op Facebook hebt? Hoe dun is de binding als dat voorwaardescheppend is om iemand ‘vriend’ te noemen? Hoe persoonlijk kun je nog worden? Vervreemdt het internet ons juist niet meer van elkaar en gaan contacten binnen de eigen gemeenschap verloren ten koste van ‘vriendschappen’ met niet meer dan vage kennissen ergens uit Zuid-Amerika?
Aan wie moet je een boodschap richten als hij voor iedereen bedoeld is? Is de democratisering van het internet positief als het geven van een anonieme mening de leidraad wordt in plaats van de daadwerkelijk inhoud en onderbouwing van deze mening? Welk sociaal netwerk wordt er versterkt wanneer alle advertisement op jouw individuele zoekopdrachten is ingesteld? En wie kent jou eigenlijk beter? Jij, of Google? Google, dat met allerlei algoritmes en berekeningen weet uit te kienen waar je bent, waarom en waar je dan waarschijnlijk naar toe wilt.
Web 2.0; iedereen heeft te allen tijde toegang tot alle informatie en mag hier niet alleen van vinden wat hij wil maar voelt ook de ‘morele verplichting’ dit te doen. Dit eindeloos voeren van het systeem met persoonlijke informatie kan op een gegeven moment leiden tot een serieuze inbreuk op de privacy. En wie is er dan schuldig? Degene die met goedkeuring de informatie aanlevert of degene die moedwillig vraagt om de informatie voor onzuivere doeleinden? Wanneer verliest de consument zijn vertrouwen in het wereldwijde web?
Als ik dat zo lees wordt het een kwestie van snel zijn. Of zal het zo’n vaart niet lopen? Heeft het internet nog toekomst genoeg en staat de wetenschap die gebruikmaakt van digitale interventies nog gewoon in de kinderschoenen, zoals ik tot voor kort dacht?
Eén ding is zeker, niet alleen de persoon die zijn gedrag zou moeten veranderen ten faveure van zijn gezondheid moet zich af en toe vermannen en zichzelf over dat dode punt heen tillen en toch door gaan. Ook degene die er van overtuigd is dat hij iets aan het bedenken is waar mensen bij gebaat zijn loopt zo hier en daar een mentale tik op. Neem het mee als bagage, kijk kritisch naar wat je aan het doen bent, pas je idee daar waar nodig aan; kortom, doe er je voordeel mee!
Sinds mijn jeugd heb ik ook geleerd dat je er zelf een feest van moet maken. En waarom zou ik dat in dit geval anders doen? Volle kracht vooruit en met een gezonde dosis zelfvertrouwen ongezond gedrag tegemoet!
Voorlopig ben ik mijn motivatie nog niet kwijt en is de wereld nog niet van mij af…
Date: 20/09/2011
