Braintrainer.nl – Alles over braintraining

Door Sanne Ras, eindredacteur Braintrainer.nl

Heb jij ook het gevoel dat je om niet achter te blijven, op alle social media-platforms aanwezig moet zijn? Onlangs kreeg ik van een vriend een uitnodiging voor Google+, een nieuw sociaal netwerk: ‘Had je gisteren mijn uitnodiging voor Google+ nog zien langskomen? Ik zou zeggen: accepteren die handel en gaan ontdekken! Geweldige combi van gmail, chat, videochat, en twitter / linkedin / facebookachtige faciliteiten.’ En een week later: ‘PS: check Google+, het aanmaken van een profiel kost maar twee minuten tijd, en je kunt het gaan verkennen!’ En nee, mijn vriend werkt niet bij Google.

Natuurlijk heb ik wel twee minuten tijd over, maar sinds ik de overstap van print naar online media heb gemaakt, ben ik naast Hyves en LinkedIn nu ook al op Facebook, Twitter (5 accounts, waaronder 2 van mijn werk) en Yammer te vinden. Mis ik iets als ik deze uitnodiging voor Google+ afsla? En word ik zo langzamerhand niet overspoeld door alle manieren om mijzelf sociaal en voor mijn werk te presenteren?

Hoe is het zover gekomen dat ik nu – ondanks mijn aanvankelijke scepsis en achterdocht bij de meeste netwerken – zo langzamerhand niet meer van het web ben weg te slaan?

Op mijn eerste werkdag als eindredacteur bij een online mediabedrijf, nu 4 maanden geleden, werd ik meteen overspoeld met alle door het bedrijf gebruikte netwerken. Van de een na de ander kreeg ik een uitnodiging voor een bepaalde tool en binnen een dag had ik naast een hele lijst wachtwoorden voor alle diverse sites waar ik mee ging werken ook een account voor Facebook, Skype en Yammer. Van het laatste had ik nog nooit gehoord, maar uiteraard meldde ik me braaf aan via een link die mijn collega-buurvrouw had geskyped. Vervolgens las ik dat zij mij op Yammer verwelkomde en reageerde ik dat het ‘toch wel bijzonder was om op deze manier te communiceren terwijl je naast elkaar zat’. Toen ik kort daarna zag dat een andere collega mijn bericht ‘leuk’ vond en ik in een mum van tijd allemaal ‘volgers’ had gekregen, begreep ik dat het hele bedrijf mijn opmerking had kunnen lezen. Oeps… Welkom in de wereld van social media!

Inmiddels ben ik dus wat meer gewend aan alle verschillende tools, hoewel ik nog steeds niet helemaal gewend ben aan de bedrijfscultuur om alles te Skypen in plaats van te bespreken – terwijl je in een en dezelfde ruimte werkt! Regelmatig krijg ik dan ook van collega’s naar mijn hoofd geslingerd dat ik ‘even mijn Skype moet aanzetten’. Als iemand een interessante site heeft gevonden of een wachtwoord of andere link door wil geven, moet ik het adres dus eerst van Skype plukken en het ergens opslaan. Informatie is daarnaast snel weer verouderd, dus ik heb een site nog niet geopend of krijg alweer iets anders, beters, voorgeschoteld. En wil ik de laatste ontwikkelingen op de werkvloer volgen, dan is het noodzakelijk dat ik Facebook in de gaten houd, want voor je het weet heb je geen idee waar het gesprek van de dag over gaat. En sommige collega’s fronsen hun wenkbrauwen als ze zien dat ik alle inloggegevens verzamel in een Word-documentje (Word, wie gebruikt dat nou nog?!) en mijn hele bureaublad heb behangen met bestandjes die ooit nog eens van pas zouden kunnen komen.

Mijn sociale inburgering is dus nog steeds gaande, maar het switchtasken heb ik al aardig onder de knie en over een paar maanden verwacht ik alle vergaderingen via een Skype call te doen en de notulen te delen via Google+.